Kristina De Coninck - interview
Misschien zegt de naam Kristina De Coninck je niet meteen iets. Toch herken je ongetwijfeld haar helblauwe ogen en blonde haren. Jarenlang was ze een vertrouwd gezicht op de catwalks van grote namen uit de modewereld. Vanaf 13 juni ontdek je een andere kant van haar in de Micki Chomicki Gallery, waar ze eigen artistiek werk toont.
Iedereen kent jou als model. Je hebt onder andere gewerkt met Martin Margiela en de Antwerp Six, Jean-Paul Gaultier en Yohji Yamamoto, toch krijgen we in de expo Double Trouble jouw kunstwerken te zien, vertel.
Dat ik lang modellenwerk heb gedaan speelt een belangrijke rol in wie ik ben, vandaag. Die ervaringen vormen mijn leven. De vele mooie foto’s zijn fijn en ik heb het geluk gehad om met fascinerende mensen te hebben samengewerkt. Dat was zeer inspirerend, het bracht me heel veel bij. En toch, er is veel meer dan enkel dat. Het is helemaal niet makkelijk geweest.
Om de artistieke creaties die ik nu maak beter te begrijpen, moet je weten dat ik geen mannequin was toen ik begon. Helemaal niet: ik heb graphic design gestudeerd. Wanneer ik afstudeerde, wilde ik aan de slag als tekenaar, als creatieve ontwerper, maar dat lukte niet. Het was de tijd van de computer-boom en de computer nam het over in de grafische wereld. Ik werd dus eigenlijk ingehaald. Ik kende daar niets van. Ik herinner me nog een stage waarbij ik niet kon volgen, en men letterlijk zei: ‘je bent veel te traag’. Daardoor begon ik dus te werken in cafés en restaurants. Ik moest doorzetten, doorwroeten.
Dan heb ik het geluk gehad om een telefoontje te krijgen van Ronald Stoops. Die vroeg mij om naar de casting te komen van de Antwerp Six. En zo ben ik erin gerold. Het voelde wel aan als een uitdaging, een challenge. Men zei me: ‘ga naar Parijs, daar hebben ze nieuwe gezichten nodig’. Dus deed ik dat. Ik vertrok toen ik 29 jaar was met mijn rugzak naar Parijs. Ik voelde een soort drive en dacht: als ik het nu niet probeer, zal ik het nooit weten.
De eerste maanden liep ik verloren in Parijs. Het was niet evident. Tijdens mijn loopbaan als model bleef ik echter steeds creatief. Ik fotografeerde veel en daarom zei Martin Margiela me ook altijd: ‘je bent geen écht model’.
Nu ik ouder ben, doe ik nog modellenwerk wanneer ik de kans krijg. Maar ik ben de laatste jaren artistiek bezig, zoals je zal kunnen zien in de expo. Maar ook met performances onder andere. Mijn kunst is heel persoonlijk. Het is een passie. Als kind wilde ik al dingen maken, tekenen, creëren. Nu heb ik er de tijd voor. In de dingen die ik nu maak, komt mijn levenservaring terug. Al die jaren van doorbijten, van vechten, van comment gérer la peur, comment survivre dans un pays sans ta famille, al die dingen.
Kan je iets vertellen over een kunstwerk dat je zal tonen?
Ik toon onder andere een werk getiteld Pierre. Het is de naam van een persoon, het is de titel van een liedje van Barbara en het betekent ook steen. De sculptuur is ontstaan uit een performance die ik twee jaar geleden heb gedaan tijdens de Triënnale van Milaan met de ploeg van Olivier Saillard. We speelden voor publiek een performance in het kader van Moda Povera: Les vêtements des autres. De mensen brachten hun kledij mee en wij ontdekten die. Met tien vrouwen uit de modewereld trokken we de kledingstukken aan, alsof we zelf een sculptuur werden. En Olivier Saillard zette hierbij het liedje Pierre op van Barbara.
Toen ik thuiskwam ben ik meteen in het atelier gedoken en ben ik met iets nieuw begonnen terwijl ik nog volledig in die sfeer en de beweging zat van de uitvoering van Les vêtements des autres. Het resultaat was abstract en ik heb het uiteindelijk Pierre genoemd. Dat lied van Barbara is erg aandoenlijk en vol respect. Pierre is dus een lied, een steen, een naam van een persoon. En ook een kunstwerk dat ik presenteer op de expo Double Trouble.
Welke materialen kies je?
Vaak gebruik ik textiel en wol. Vooral wol is belangrijk. Ik hou ervan. Ik leerde al breien als kind en vond het altijd boeiend. Samen met mijn bomma en mijn moeder maakten we al pulls. Ik vond het fascinerend om zelf dingen te maken die je kon aantrekken.
Wol is voor mij interessant omdat het een genereuze materie is. Je kan er bewegingen in steken zoals in klei. Het is héél aards vind ik. Ik manipuleer wol en ga er veel verder mee dan enkel breien. Ik verwerk het op mijn eigen koppige manier. Soms schilder ik erover of voeg ik er andere elementen aan toe zoals hout of keramiek. Ik vertrek dan vanuit een eigen idee, daar hou ik aan vast, maar tijdens het proces begint het materiaal soms een eigen richting uit te gaan. Dan laat ik het spreken. De wol, de draad of de stof neemt dan de leiding over, en ik volg, ik voel en ik luister naar wat het me te zeggen heeft.
De stoffen en de wol die ik gebruik komen meestal uit mijn eigen kleerkast. Ik heb weinig weggedaan van die lange periode dat ik kleding showde. Zo hergebruik ik bijvoorbeeld oude truien. Ook oude dekens. Ik haal die uit elkaar, verknip ze, steek ze in de wasmachine en naai ze terug in elkaar.
Nu ben ik bijvoorbeeld bezig met dit hier (Kristina De Coninck toont een beeld dat ze aan het maken is met een oud militair deken, een fluoroze oude cardigan, zelfgebreide stukjes wol en katoen, garens en hout). Het krijgt de titel Pink Shield. Het oude legerdeken heeft jaren buiten gehangen in weer en wind. Het heeft van alles doorstaan. Het is ongelofelijk sterk. Ik heb het deken zeker al twintig jaar. Uiteindelijk heb ik het gewassen, en nu pas weet ik wat ik ermee ga doen. Ik hoop dat ik het klaar krijg voor de show.
Je kiest dus voor textiel en vezels, een materiaalkeuze die bij kunstenaars vaak verwijst naar vrouwelijk activisme. Hoe zit dat bij jou?
Oh neen. Ik voel me zeker geen activiste. Helemaal niet. Daar ken ik eigenlijk te weinig over. Ik ben meer bezig met individuen en de gevoelens die in individuen kunnen omgaan. Dat inspireert me. Ik vind vrouwenrechten wel belangrijk, maar dat is niet de reden waarom ik voor wol en stof kies.
Je houdt een duo-tentoonstelling met Salma Cheddadi. Hoe ben je op de titel Double Trouble gekomen?
Tijdens een bezoek aan de studio van Salma Cheddadi in Parijs suggereerde Micki Chomicki de titel Double Trouble voor onze dubbelexpo. Het sprak ons onmiddellijk aan.
Omdat Salma’s schilderijen en mijn sculpturen ontstaan vanuit een totaal andere sensibiliteit, is het dubbel op. We hebben een compleet andere benadering en een erg verschillend karakter. Dus als je onze werken naast elkaar zet, zal dat enorme spanningen opleveren. Verwacht dus maar wat elektriciteit, of zoiets als donder en bliksem.
Ik kijk ontzettend uit naar Double Trouble om te zien hoe mijn scheppingen zich verhouden tot de schilderijen van Salma Cheddadi. Twee universums van twee totaal verschillende vrouwen. Dat wordt spannend. Persoonlijk wil ik vooral haar kunst nog beter leren kennen.
Hoe zie je je geboortestad Antwerpen vandaag?
Antwerpen is héél vertrouwd voor mij. Ik kom daar graag, ik ken de stad. Ik hou van die stad. Toch zou ik niet meteen terug in ‘t stad kunnen wonen. Ik blijf nog altijd meer aangetrokken tot de bossen van Fontainebleau en het bruisende cultuurleven van Parijs. Dat is echt magnetisch voor mij. Ik vind veel inspiratie in de natuur: de rotsen, de bomen, de beweging, hoe alles leeft. De traagheid, de ouderdom van de dingen, de evolutie, het leven.
Maar als je me zou vragen waar ik zou verkiezen om te wonen dan is dat echt een Sophie’s Choice. Tussen Antwerpen en hier, dat zou een verschrikkelijk moeilijke keuze zijn.
Toch voel ik me echt vertrouwd met deze stad aan de Schelde. De mensen, de straten, de stad. Uiteindelijk ben ik vooral benieuwd hoe de Antwerpenaar na al die jaren mijn werk zal ontvangen.
Double Trouble - duotentoonstelling met Kristina De Coninck & Salma Cheddadi van 13 juni tot 29 juli 2026
http://www.instagram.com/madame_kitayama/
http://www.instagram.com/kristinadeconinck/