She Isn’t Other People’s Creation door Lynn Van Hoydonck

Waarover gaat jouw werk She Isn’t Other People’s Creation?

Al heel lang heb ik een fascinatie voor authenticiteit. De vragen - wie zijn we en wat betekent authenticiteit vandaag binnen onze sociale context - blijven me bezighouden. Zeker voor mijn generatie die zo overspoeld wordt met beelden. Van daaruit ben ik me er in gaan verdiepen. Zo heb ik onder andere Visual and Other Pleasures van Laura Mulvey gelezen waarin ze het heeft over de male gaze, cinema, en de manier waarop we vandaag kijken.

De vraag in welke mate mijn blik eigenlijk van mij is - en dus authentiek - fascineert me mateloos. Hoeveel daarvan is echt mijn eigen blik, en hoeveel is gevormd of zelfs vervormd door andere gazes?

Het was een vertrekpunt om dieper in te zoomen op de beeldvorming van emoties. Ik heb zes emoties onder de loep genomen, en ze elk een kostuum en een acteur gegeven.

Welke emoties heb je daarvoor gekozen?

Dat zijn happy of vrolijk zijn, sadness, dan is er fierce, als in stoerheid, kracht of als een soort trots. Dan angsten en spanning in anxiety. En love, verliefdheid. Ook anger als kwaadheid. Die zes kostuums zal je zien in de expo. Daarbij hoort ook een videomontage die je er tot 7 juni zal kunnen zien. 

Hoe ben je te werk gegaan? 

Eerst hebben we wekenlang gerepeteerd: een intense samenwerking met acteurs en een spelcoach. Ik vond het acteren en het spel zeer belangrijk. Door middel van improvisaties hebben we de verbeelding van die emoties wekenlang onderzocht. Uiteindelijk kwamen we uit op stereotype manieren om emoties te verbeelden. Na die periode - zeg maar van beeldonderzoek -heb ik elke acteur, elke emotie, een uur lang laten acteren, en dat heb ik gemonteerd in de video.

En de acteurs dragen jouw kostuums?

Inderdaad. Mijn kostuums zijn gemaakt in hard plastic. Het zijn eigenlijk eerder attributen of een soort tools dan klassieke kostuums. De vorm verschilt per emotie: Sadness is heel smal, met neerhangende schouders en weinig bewegingsruimte. De acteurs moesten hun spel daar dus op afstemmen. In die zin werden de kostuums een soort mal waarin hun acteerspel werd gegoten.

Het kostuum van Anger is heel hoekig en groot, terwijl Love net heel vrij is: haar armen zijn los, alles beweegt, ze fladdert en heeft zelfs iets naïefs. Vanuit dat soort stereotypen zijn we beginnen werken. We zijn die beelden gaan bevragen: wat zijn onze echte emoties? Hoe beleef ik ze zelf, en in welke mate neem ik ze over van wat ik zie?

We zijn dus met die clichés aan de slag gegaan, en dat werd een soort bewustwording van wat echt is in die gevoelens.

We kwamen aanvankelijk vaak uit bij een standaard beeldtaal. Maar waren dat ook echt onze manieren om emoties te verbeelden. Vormden ze ook echte emoties?

Wat heeft het trage proces van acteren en het onderzoek dan opgeleverd?

Sommige zaken zijn misschien wel een beetje eng. Vooral door het urenlange uitpuren van die clichés, door het blootleggen ervan, kom je tot iets oprecht. Ik vond het heel mooi om Happiness te zien groeien. Het begon héél stereotiep, met ha ha ha enzo, maar dan werd het na verloop iets héél stil, iets heel rustig, iets heel integer. De performance leidde tot een diepere ervaring van de gevoelens.

Hoe was de interactie van de acteurs met jouw kostuums?

Het idee was om die kleren - want het zijn echt kleren - te laten werken als emoties die je kan consumeren. Ik wilde benadrukken dat we vaak als consument omgaan met emoties.

Zo is een hemd voor mij een knipoog naar wereldleiders. Daar voel ik dan veel boosheid bij: anger. De connotatie van een suit en een hemd straalt dus macht uit. Zo heb ik de creatie van mijn kostuums persoonlijk uitgewerkt. In mijn onderzoek vond ik dat representatie een soort certificaat vormt van echtheid.

Van waar de keuze voor hard plastic als materiaal?

Stiekem heb ik een voorliefde voor plastic. Er zit iets heel disturbing in, maar tegelijk vind ik het gewoon mooi. Ik heb gewerkt met plastic dat wordt gebruikt in de medische industrie: thermo-plastic. Dat kan je verwarmen tot het flexibel wordt zodat je het kan vormen.

Op een pop in papier-maché heb ik eerst een basisvorm gemaakt. Daarop heb ik kledingpatronen ontwikkeld, die ik vervolgens uit plastic platen heb gesneden. Die heb ik dan verhit en over de poppen getrokken. Langs de zijkanten werden ze opengesneden en daarna met bouten weer aan elkaar gezet. Zo werden mijn kostuums een soort mal.

Die plastic mal zegt voor mij ook iets over identiteit: iets dat voortdurend kan veranderen. Het is plooibaar, flexibel, altijd in beweging. Dat sluit aan bij hoe onze postmoderne samenleving in elkaar zit, hoe we werken, en hoe we verschillende identiteiten aannemen.

Voor mij wordt die hele thematiek eigenlijk perfect samengebracht in de materiaalkeuze. Ik hou echt van plastic, maar het blijft een beladen materiaal.

Merk ik hier een soort schuldgevoel?

Ja… (twijfelt). Ik voel me zeker een beetje schuldig omdat ik met plastic werk. Tegelijk vind ik het net interessant. Het is een tool om iets te maken dat echt op je huid ligt.

Het plastic dat ik gebruik is wel herbruikbaar (lacht). Alsof dat het dan minder erg maakt. Je kan het terugbrengen naar zijn oorspronkelijke vorm en opnieuw beginnen. Maar ja, het blijft natuurlijk plastic. Dus dat schuldgevoel blijft wel ergens zitten.

Om daar echt van af te raken, zullen we als mensen veel meer moeten samenwerken, denk ik.

Nu heb ik iets gemaakt met plastic dat ook over plastic zelf gaat. Maar ik voel wel de nood om met andere materialen te werken. Ik ben aangetrokken tot plastic, maar evengoed tot natuurlijke materialen. Waarschijnlijk ga ik in een volgende stap eerder met bioplastics aan de slag.

Wat brengt de toekomst?

De laatste twee jaar werk ik vooral als kostuumontwerper voor theater en als kleedster voor film. Zo werkte ik voor NTGent — dat komt uit in oktober — en momenteel ook voor het Nederlands Kamerkoor Next. Daar werk ik met een jonge generatie zangers en zangeressen die veel performatiever bezig zijn: er komt mime bij kijken, percussie, en het project speelt zich af in de natuur.

Daarnaast ga ik ook een oude liefde opnieuw oppikken: deze zomer trek ik naar Hongarije voor een horse-and-art residency. Werken met paarden dus — daar kijk ik enorm naar uit.

Ik voel heel sterk dat mijn werk meer richting natuur beweegt. Misschien liggen daar ook antwoorden, of toch nieuwe vragen rond die zoektocht naar authenticiteit.

Maar eerst Supple and Still vanaf 2 mei in de Micki Chomicki Gallery.

www.mickichomickigallery.com

INTERVIEW ENGLISH

In the exhibition Supple and Still (May 2 – June 7, 2026), Micki Chomicki Gallery presents a work by Lynn Van Hoydonck. The project, titled She Isn’t Other People’s Creation, stems from an artistic research into authenticity conducted in 2024. Starting from the formative and constraining force of a mold, the artist reveals how our emotions are shaped within a capitalist framework dominated by an intrusive image culture. Her work spans performance, costume design, and video art, engages with fashion, and offers a striking reflection on the dilemmas of a new generation.

What is your work She Isn’t Other People’s Creation about?I’ve long been fascinated by authenticity. Questions like—who are we, and what does authenticity mean today within our social context—keep returning. Especially for my generation, which is so overwhelmed by images. That’s where my research began. For instance, I read Visual and Other Pleasures by Laura Mulvey, where she discusses the male gaze, cinema, and how we look today.

The question of to what extent my gaze is actually mine—and therefore authentic—really fascinates me. How much of it is truly my own, and how much has been shaped or even distorted by other gazes?

That became the starting point to look more closely at how emotions are represented. I selected six emotions and gave each of them a costume and an actor.

Which emotions did you choose?They are happiness, sadness, fierce—meaning strength, toughness, or a kind of pride—then anxiety, which includes fear and tension, and love, being in love. And also anger. You’ll see these six costumes in the exhibition, along with a video montage that will be on view until June 7.

What was your process?We started with weeks of rehearsals—an intense collaboration with actors and a performance coach. Acting and performance were very important to me. Through improvisation, we explored the imagination of these emotions over several weeks. In the end, we arrived at rather stereotypical ways of representing them. After that period—let’s call it image research—I had each actor perform their emotion for an hour, and I edited that material into the video.

And the actors wear your costumes?Yes. My costumes are made of hard plastic. They’re more like props or tools than traditional costumes. Each emotion has a different form: Sadness is very narrow, with drooping shoulders and limited freedom of movement, so the actors had to adapt their performance accordingly. In that sense, the costumes became a kind of mold into which their acting was cast.

The Anger costume is very angular and large, while Love is much freer—its arms are loose, everything moves, it flutters and even has something naïve about it. We started from these kinds of stereotypes and began to question them: what are our real emotions? How do I experience them myself, and to what extent do I adopt them from what I see?

So we worked with these clichés, and it became a kind of awareness of what is real within those feelings.We often ended up with a standard visual language—but were these really our ways of expressing emotion? Did they reflect genuine feelings?

What did the slow process of acting and research bring you?Some aspects are almost unsettling. By dissecting these clichés over hours and exposing them, you arrive at something genuine. I found it very beautiful to see Happiness evolve. It started out very stereotypical, with exaggerated laughter, but gradually it became something very quiet, very calm, very sincere. The performance led to a deeper experience of the emotions.

How did the actors interact with your costumes?The idea was that these clothes—because they really are clothes—would function like emotions you can consume. I wanted to emphasize how we often approach emotions as consumers.

For example, a shirt is, for me, a reference to world leaders. I associate that with a lot of anger. The connotation of a suit and shirt conveys power. That’s how I developed my costumes in a very personal way. In my research, I found that representation acts as a kind of certificate of authenticity.

Why did you choose hard plastic as a material?Secretly, I have a love for plastic. There’s something disturbing about it, but at the same time I find it beautiful. I worked with thermoplastic used in the medical industry—it can be heated to become flexible so you can shape it.

I first created a base form on a papier-mâché mannequin. On top of that, I developed clothing patterns, which I then cut out of plastic sheets. These were heated and molded over the mannequins. The sides were cut open and then reassembled with bolts. That’s how my costumes became a kind of mold.

That plastic mold also says something about identity to me: something that can constantly change. It’s pliable, flexible, always in motion. That connects to how our postmodern society functions—how we work, and how we adopt different identities.

For me, this entire theme comes together in the choice of material. I really love plastic, but it remains a loaded material.

Do I sense a kind of guilt there?Yes… (hesitates). I do feel somewhat guilty about working with plastic. At the same time, that’s precisely what makes it interesting. It’s a tool to create something that sits very close to the skin.

The plastic I use is reusable (laughs), as if that makes it better. You can return it to its original form and start again. But of course, it’s still plastic—so that sense of guilt remains.

To truly move beyond that, I think we need much more collective effort as people.Now I’ve made something with plastic that is also about plastic itself. But I do feel the need to work with other materials as well. I’m drawn to plastic, but equally to natural materials. My next step will probably involve working with bioplastics.

What does the future hold?Over the past two years, I’ve mainly been working as a costume designer for theatre and as a dresser for film. I worked for NTGent—that will premiere in October—and I’m currently working with Nederlands Kamerkoor Next. There, I collaborate with a younger generation of singers who work in a much more performative way, incorporating mime and percussion, and the project takes place in nature.

I’m also returning to an old passion: this summer I’ll be going to Hungary for a horse-and-art residency. Working with horses—I’m really looking forward to that.

I feel strongly that my work is moving more toward nature. Maybe that’s where answers lie—or at least new questions in this search for authenticity.

But first: Supple and Still, from May 2 at Micki Chomicki Gallery.